Al veel te vroeg brand ik wakker in mijn kampertje. Bijtijds op want we willen nog een keer de Grand Canyon doen bij zonlicht. We proberen te komen waar we gisteren waren maar alles is afgezet door park-rangers. De mooiste plekken zijn niet toegankelijk want Vice-President Joe Biden is op bezoek. Lekker dan. Wat zijn de uitzichten spectaculair. Wat is dit groots en indrukwekkend. We rijden van uitzicht punt nar uitzichtpunt en telkens is het zicht weer anders.

We zetten de rit in naar Monument Valley. Na een goed uur rijden door de bussen komen we aan in de Woestijn hier duikt ook een schitterend stuk op van de Kleine Colorado rivier, die een schitterende scheur heeft uitgesleten in de hoogvlakte. Hier rijden we ook het Navajo reservaat in. Meteen beginnen de eerste kraampjes met sieraden en andere spullen waar de Indianen proberen wat mee te verdienen. Na weer een uur rijden komen we aan in een authentieke mooie handelspost Camaron. Schitterende mooie architectuur en geweldig commercieel uitgevent door lokale indianen. Je kan hier eten, drinken shoppen, slapen en tanken. En daarna rijd je weer een kaarsrechte weg op richting de horizon. Dit is echt hardcore woestijn.

Bijzonder is dat het een totaal andere sfeer uitademt. Indianen wonen niet meer in Wigwams maar veelal in stacaravans of schamele huisjes. Echter niet in dorpjes maar verspreid zo wijds mogelijk door het land. Bij de huizen staan allerlei meuk, schuurtjes, auto’s aanhangers etc. Maar die mensen wonen midden in de woestijn soms 100 miles (160 km) van het eerste winkeltje vandaan. Bizar hoe je zo kan leven.

We rijden nu uren lang over een weg dwars door de woestijn. Toch is elk half uur het totaal verschillend. Alleen om de 75 km een handelspost waar je alleen nog maar indianen treft. Deze route die wij nu rijden ligt te ver voor de meeste toeristen af van de geijkte route. Maar toch zijn we op weg naar een van de beroemdste plaatjes van de VS. Gebruikt in ontelbare commercials en films. Bv Once Upon a Time in the West.

Er is een afslag voor het bekijken van dinosaurus sporen en dat we willen we wel eens zien. Midden in de woestijn staat een forse indiaan me op te wachten; zet hier je auto maar neer. De indiaan bied aan ons rond te wandelen over het terrein. Ik denk nog wat leuk ik geef hem straks een geeltje. We lopen met hem en zien bijzondere voeten van kleine en hele grote Jurassicpark hoofdrol spelers. Voor mij is het de kans honderduit te vragen over hoe het leven is in een indianen reservaat. Het reservaat waar wij nu zijn is denk ik bijna net zo groot als Nederland en bevat een paar hele mooie unieke parken. De indianen hebben hun eigen wetten en regels en zijn eigenlijk een staat met een status aparte in een staat. Ze hebben zelf een afwijkende tijd in het reservaat; Mountain time. Dus we leven nu weer een uur later.

Na een kwartiertje door de verzengende hitte lopen neemt de “real” kluukkluuk me even apart en zegt dat ie even wil afrekenen. Het kost 10 dollar per persoon en 10 dollar omdat ik op zijn land heb geparkeerd. Hahhah stomme Hollanders. Ach ik zie het als een stukje herstel betaling voor de door Columbus aan gerichte schade. Geen zin om te zeiken.

We rijden het laatste stuk en ja hoor daar zijn onze zwarte wolken weer. Noodweer barst los met veel omweer erbij. We rijden de mooie vallei en een nieuwe staat Utah binnen in de stromende regen. Echter zodra we de camping op rijden schijnt de zon weer en nu is het een zalige avond en eten we heerlijk buiten in de ondergaande zon. Daarna nog even zwemmen in het binnen zwembad dat ze in de woestijn standaard hebben omdat een buiten zwembad normaal te heet is om in te gaan.

Geen reacties | Permalink

Opstaan vanaf onze eerste KOA camping, een soort nationaal soort ANJV camping maar voor ras kampeerders voor de rit naar de Grand Canyon. We rijden eerst een origineel stuk Route 66. Alles ademt hier nog de sfeer uit van weleer. Oude wat vervallen motels, vage restaurants, etc. Heerlijk om te beleven. Flagstaff moesten we mijden had men geroepen. Echter bij aankomst in old Flagstaff zijn we even onthutst. Wat is dit gaaf en mooi ondanks dat er zware zwarte wolken boven hangen. Alle huisjes zijn nog authentiek van 100 jaar terug en schitterend gerestaureerd. Een verzameling van hele mooie shops, met vaak indianen spullen of heerlijke koffie barretjes. Plaatsje is echt een pareltje dat we niet zagen aankomen. We lopen wat rond en snuiven de sfeer op. We drinken een lekkere koffie en de zondvloed barst los. Regen zoals het alleen hier kan regenen. De San Francisco pieken van ruim 4000 meter die er vlak achter liggen werken als een soort regentrechter voor dit dorp.

Het stroomt met bakken uit de hemel. We vertrekken en rijden de hoogvlakte op achter Flagstaff. Wat een regen. Complete beekjes stromen over de weg. De hoogvlakte ligt op 8000 foot of 2600 meter en zo rijden we op een rijkelijk met sparren beboste weg zeker 100 km zonder iemand tegen te komen. Het wordt al snel weer droog. Het heerlijke van een camper is dan dat je ondertussen heerlijk luncht, wat poept en plast en spelletjes doet aan de tafel. Wat is kamperen leuk.

Aa het eind van de rit circa 30 km voor de Grand Canyon komen we weer op een vlakte zonder bossen. Alleen oneindig ver verdort gras. In eens zie ik een slurf ontstaan zon 50 meter naast ons. Een kolom van zand trekt zon 50 tot 100 meter omhoog. Een windhoos of kleine tornado. Spectaculair om te zien. Maar voor dat we de camera scherp hebben gaat ie op in de omgeving. We rijden het park van de Grand Canyon binnen. Parkeren de camper en kijken over de rand voor de eerste keer. Om stil van te worden. Wat is dit immens.

We nemen de gratis Shuttle bus die ons langs de diverse uitkijkpunten brengt. De lucht is zwart bij vlagen en het schijnt dat de hele ochtend het park was afgesloten ivm bliksem gevaar. En er wordt steeds geroepen dat dat ieder moment weer kan gebeuren. Ineens staan we oog in oog met een schitterend mooi hert met groot gewei echter ook nu weer is deze weg voor de camera het bewijsstuk kan vastleggen. Wat is dit groots, wat is dit ongelofelijk mooi. Je maakt er in je hoofd een voorstelling van maar de werkelijkheid gaat dat daar dik mee aan de haal.

Jammer is dat er door het slecht weer bijna geen echt mooie fotos te schieten zijn. En daar had ik mij zo op verheugt. Dus besluiten we in het park een nacht over te blijven zodat we morgen nog wat mee kunnen pikken voor dat we de indianen gaan bezoeken in Monument Valley.

We staan op een mega camping net buiten het park en doen ondanks dat we toch al ruim 2 weken hier zijn ons eerste echte steakhouse aan. Een mega druk door indianen en Mexicanen gerunde tent waar je steaks van 0,8 kg eet voor een habbekrats met een gepofte aardappel en bruine bonen erbij. Met 2 magharita’s erbij is de avond helemaal goed maar gaat nu dan ook het licht uit.

Geen reacties | Permalink

Apen-relaxt, loom en veel te laat vertrokken. Vanmorgen op weg naar Montezuma Castle. Een bijzonder Nationaal monument dat bestaat uit klifwoningen. Deze zijn gebouwd door de Sinagua Indianen rond het jaar 1400. In de kalkstenen rotswand is een gebouw van steen en mortel van vijf verdiepingen hoog gebouwd. Er zijn 20 kamers waar 50 mensen konden wonen. De overhangende rotswand beschermt het gebouw tegen de regen. In een ander deel van de rotswand zijn de resten van een nog grotere woning gevonden. We genieten, het is  heel bijzonder om te zien. Dit ondanks dat het een hete hele hete dag is. Het is gelegen in een Apache reservaat en dat wordt met grote lichtkranten en neon reclame duidelijk gemaakt. Meteen zodra je het reservaat in rijd ligt er een kapitaal en zeer luxe casino. In het reservaat gelden namelijk de wetten en regels van de indianen. Dus gokken mag en stuf roken ook. Dus waar aan de ene kant het casino ligt staat aan de andere kant vd weg een Smoke stalletje. Waar je je verse stuf en wiet kan scoren.
Amerikanen blijven een bijzonder volk. Ze zijn zo vriendelijk en relaxt in het verkeer. Ik ben nog geen 1 keer afgesneden en als je te voet wilt oversteken waar je dat ook doet iedereen stopt voor je. Ik wilde impulsief een foto maken van een Apache logo echter ik ik stond midden op een rotonde. Dus ik ga foto’s maken en ondertussen staat er een hele rij achter mij. In NL was ik allang weg getoeterd.

We stoppen even bij een Starbucks. Er moet geinternet worden namelijk. Mikkei op de nwe iPad, ik op de laptop en de rest op de iPhone. Wat een nieuwerwetse toestanden. Als je binnen komt in de met heerlijke lounche banken uitgeruste Starbucks wordt je vriendelijk welkom geheten. Net zoals in de supermarkt, winkeltjes en waar dan ook. Niks onecht, nep of plastic gewoon klant vriendelijk.

We rijden door via de freeway helemaal naar het oosten naar een plek ergens aan het eind vd wereld, waar je 50 km ver kijkt en geen enkel teken vindt van menselijk ingrijpen meer ziet in je vergezicht, ook geen irritante vliegtuig strepen, een paar jaar terug een meteoor is gevallen.

De Barringerkrater (ook Arizonakrater genoemd) is waarschijnlijk de bekendste inslagkrater op aarde. De krater is gevormd door een nikkelijzermeteoriet. De inslag van de meteoriet gebeurde zo'n 50.000 jaar geleden. Onderzoekers schatten dat de meteoriet die hier neerkwam een diameter van ongeveer 50 m had en 300.000 ton woog. De krater die het gevolg was van de inslag is ca. 1300 meter in diameter en ongeveer 300 meter diep. De kraterrand ligt 30 meter boven de omringende vlakte.  Erg indrukwekkend. Je kan een stuk de krater in zakken en het is bizar wat zon steentje van 50 meter veroorzaken kan. 

Shit de tijd is op. De dagen zijn erg kort omdat het erg vroeg donker wordt. We besluiten maar terug te rijden naar Flaggstaff om daar eindelijk onze eerste KOA camping te gaan nemen. KOA is een soort ANWB voor campers in de VS. Het zijn mooie verzorgde campings die niet alleen maar uit asfalt bestaan.

Geen reacties | Permalink

Hmm vakantie. We lassen een vrije dag in. Want camperen merk ik is toch ook wel stressig. Je moet zoveel plannen en rekening mee houden zoveel nwe dingen. Is je water wel gevuld,  zit je poeptank niet vol, iedere 250 mile 160 liter tanken, boodschappen doen, hebben we wel alles gezien? Etc. etc. Een dag overblijven voelt een een klein beetje als smokkelen en vakantie houden.

Vandaag blijven we op onze fijne camping. We doen alleen een kort tochtje vanaf de camping. We gaan naar Sedona. Een soort spirituele haven voor new age en spiritualiteit aanhangers, indianen en andere dwalingen. Een heel mooi dorp dat alleen over loopt van de toerisme. Maar gelegen in een adembenemende omgeving van knal rode rotsen. Met name waar ik heel blij van wordt zijn de vele adobe huizen die hier staan.

Adobe is een bouwmateriaal bestaande uit zand, water, klei en organische materialen zoals stro en mest. Het mengsel wordt in een mal gestampt en buiten in de zon gedroogd. Adobe heeft goede thermische eigenschappen. Overdag kan het veel warmte opslaan die 's nachts vrijgegeven wordt. Ze zijn geschilderd in allerlei vak mooie zachte aard teinten en zijn gemaakt met veel ronde hoeken.

Het dorp loopt vol met cowboys. Er is ook een soort festival maar je ziet dat dit mensen zijn zoals ze bij ons in Spakenburg nog kunnen lopen. Dus “echte” cowboys. Ook de winkeltjes kan je allerlei authentieke spullen kopen in wat suffige oude mannen zaken vol met cowboy laarzen, gekleurde hemden, hoeden en holster riemen.  Überhaupt zijn er veel leuke winkeltjes maar wel met erg veel het zelfde.

Andere doelgroep is vanwege de nabijheid van Route 66 de bikers. Er rijden veel motoren rond, alleen maar Harley Davidsons, vaak helemaal uitgebouwd, met veelal zwaar helmloze bebaarde mannen met veel tattoos erop en achterop een veel jongere vrouw met zeker zoveel tattoos.

Het is heet vandaag en heel heel vochtig. In combinatie met de hoogte is het echt niet te harden. Dus we besluiten naar Slide Rock te gaan. Een natuurpark van de indianen waar een soort stroomversnelling die zo een 200 meter lang is en door de gladde stenen een natuurlijke glijbaan vormt tot een lokale breng-je-zondag-door-met-je-familie-in-een-rivier park. Het krioelt van de mensen. Veel Mexicanen, Indianen en Indiërs. Die vaak gewoon met lange spijkerbroek, schoenen en T-shirt aan de rivier in waden. Het is zondag en het is echt heel druk het lijkt de Ganges in India wel bij een festiviteit. Ik settel mij met mij iphone in de hand en mijn voetjes in het water en lees mijn Millenium deel uit. Heerlijk wat lezen, hangen en mensen kijken.

Zonsondergang bekijken we terug in Sedona op de top van een berg waardoor je de immense mooie rode rots formaties nog roder ziet kleuren. Wat een plaatjes.

Terug op de camping snel de BBQ aan, het is nl zo vroeg donker steeds. Ook het vuur gaat aan en zo zitten we tot laat in de nacht nog heerlijk te babbelen en te lezen bij het vuur. Voor het slapen gaan lopen Pim en ik nog even naar voren naar de receptie om onze mail te checken. Echter als we terug willen staan we oog in oog met een paar wasbeertjes. Hele mooie koddige beesten maar niet midden in de nacht als ze zich gestoord voelen. Wel geweldig om mee te maken.

Geen reacties | Permalink

worden wakker in een niet al te koele camper, terwijl de airco de hele nacht heeft staan loeien. Wat vreemd. We doen de deur open en weten in eens weer waarom. Als of iemand met een plank hout je voor je kop slaat zo komt de warmte je tegemoet. Wat een hitte. Een graadje of 45 is het inmiddels buiten. Snel dumpen we onze douche water en chemische toilet en rijden we door een desolate woestijn landschap terug naar de freeway. Nog één keer mogen de Red Hot Chili Peppers zingen over hun Californication.  Overal staan oude gesloten en vervallen benzinestations en motels. Voor de zoveelste keer sinds de woestijn er is gaat Neil Young op.

          I've been through the desert on a horse with no name
          It felt good to be out of the rain
          In the desert you can remember your name
          'Cause there ain't no one for to give you no pain 
          La, la ...

Ok Neil Young had iets minder paardenkracht dan de enorme Ford truck die hierin zit dus al snel passeren we de grens en rijden we California uit en Arizona in. Het begint te stormen. Er waaien van die dode ronde struikjes over de weg zoals je normaal in films ziet. Ook zien we de eerste Lucky Luck cactussen. Van die stereotype exemplaren met armen van we 5 meter hoog. Het waait inmiddels alleen echt te hard om even te stoppen daarbij doen ze niet echt aan afslagen en of parkeerplaatsen in de woestijn hier.

Links zien we in eens een heel rare wolk. Echt donkerbruin terracotta die snel steeds groter en hoger wordt. Al snel verschijnt daarachter een lucht die zwarter dan zwart is. Dit ziet er echt wel heel spannend uit. Pim schrijft veel deze vakantie heel veel en schreef dit tijdens de volgende spannende 2 uur: 

Misschien was ik iets te optimistisch toen ik vanmorgen zei lekker weertje geen wolkje aan de lucht.  We rijden op een rechte weg door de woestijn, en voor ons verschijnt een zwarte deken van lucht, zo zwart echt pik zwart, zo zwart heb ik het in Nederland nog niet gezien.

In de woestijn regent het 4 tot5 keer per jaar en door de hitte is de opwaartse lucht heel sterk waardoor als het hier slecht weer is, ook echt echt slecht weer wordt!

De zwarte lucht begint ons in te halen, en ineens wordt alles bruin/geel, we zetten de lokale radio aan, en er wordt gewaarschuwd windkracht 10! (12 is orkaan) Niet te vergeten dat we natuurlijk wel in het tornado gebied zitten.... Maar goed alles werd dus geelbruin, zand een golf van zand wat met windstoten van 100km/h op de camper slaat, spanend zelfs door de airco komt stof.

Phoe gelukkig komen we uit die zandwalm. Maar oowjee nu is het overal zwart, maar gelukkig is de wind weg, toch geen stilte voor de storm? Ineens zien we een flits en een gigantische knal! De wind komt terug me vader moet veel kracht op zijn stuur zetten, alles rinkelt en schommelt, een soort vliegtuig met turbulentie.

We zien bliksem schichten om ons heen. Inslaan in de desert, er vliegen completen bosjes over de weg en andere afval stukken.  Alles is zwart. Mijn ouders zeggen we zijn best een beetje bang dat er straks een slurf uit de wolken komt, dit is tenslotte de perfecte broedgrond voor een tornado (zegt mams) Kan het nog erger? Ja hoor het begint te regenen, druppels die zo groot zijn dat elke druppel met een knal op de camper komt, we zijn allemaal wel bang, Mikkie huilt.
 
Opeen gegeven moment zien we allemaal brandweer lichten. En politie zwaailichten langs de weg, en we zien een rokende echt helemaal afgebrande vrachtwagen, bliksem?? Geen idee. Nu weet ik pas wat echt storm is! We zijn er nu wel zo goed als uit. Overleefd...

Ik ben gesloopt want het was echt wel spannend er was zoveel wind dat ik echt verwachte dat ieder moment die camper op zijn kant zou gaan. En het is bizar al je gewoon midden in de desert zit en de volgende stop over 175 km is en tot daar niks is. Er rijden grote trucks voorbij waarbij de aanhanger zeker 2 meter wegwaait naast de truck en die je inhalen met 100 km per uur.

In de verte nadert de skyline van Phoenix. Je ziet uit de woestijn de wolken krabbers reizen op al 30 km afstand. De regio Phoenix ligt midden in de woestijn en wonen ruim 8 miljoen mensen die alleen kunnen overleven door de uitvinding van de airco. Honderd jaar geleden woonde hier slechts een paar duizend mensen.

         After two days in the desert sun
         My skin began to turn red
         After three days in the desert fun
         I was looking at a river bed 
         And the story it told of a river that flowed
         Made me sad to think it was dead

We slaan af richting Flagstaff.  Maar ik ben op en Annemiek heeft nog niet gereden deze vakantie maar is na vandaag ook wel ff klaar. We besluiten voortijdig een camping te pakken in Cottonwood. Wat een super camping. We staan langs een riviertje met een grote vuurplaats voor ons zelf midden in het bos. Geweldig. We zijn hier zo blij dat we maar een extra dagje in gaan lassen denk ik hier.

Eén reactie | Permalink

Een eerste echte reisdag. We moeten vandaag voor het eerst echt wat kilometers gaan maken. Dus bijtijds gepakt en gezakt, vervolgens nog even langs de Starbucks en de freeway op naar boven terug schuin het binnenland in. We verbazen ons over de drive-in pin automaat, drive-in Apotheek en de drive-in Starbucks. Het is fris deze morgen in San Diego was het 18 graden. Maar binnen 2 uur rijden wordt het steeds droger en loopt de temperatuur op tot 44 graden. We maken voor het eerst echt kilometers stoppen niet en rijden in een ruk naar Moreno Valley weer vlak achter LA maar dan in het binnenland. We slaan de 10 op richting Palm Springs. Al snel neemt de bebouwing af en rij je in rap tempo de woestijn in. In eens zijn daar duizenden windmolens. Echt velden zover het oog rijkt heel dicht op elkaar. Ik wist dat California de meeste groene stroom ter wereld produceert als land maar dit is bijna een buitenaards gezicht. Via de kale woestijn rijden we de groen oase in Palm Springs. Die als een soort Dubai nat gehouden wordt voor de vele wel gestelde bejaarden die hier hun oude dag komen slijten. Het is warm en erg vochtig maar het is leuk en wonderlijk om te zien. Het heeft een redelijk gezellige downtown met veel leuke kleine eettentjes en winkeltjes. We lunchen Italiaans meer dan uitstekend. En verslikken ons weer eens in de vergeten 18% service kosten die je op de 10% tax betaald waarna je nog 15% fooi hoort te geven. Waarna je rekening die eerst zo goedkoop leek in eens 50% duurder is als gepland. Genieten van de buiten gewone service gerichtheid dat je gewoon onbeperkt glazen koudwater met ijs krijgt en onbeperkte refills op je soda’s, zonder dat er een zuinige Hollandse gerant denkt oeps dat kost mij te veel omzet aan drank. Door naar een stukje jeugd sentiment.

Na een mooie tocht dwars en recht door de dessert komen we aan bij het Joshua Tree Park. Ik denk voor elke generatie genoot een feest de herkenning. Een favoriet bandje van mij, U2 heeft daar ooit een legendarische fotoshoot gedaan met mijn favoriete fotograaf Anton Corbijn voor het album Joshua Tree. Het park is “Breathtaking”. Wat een schitterend landschappen, rots partijen en wat een uitgestrektheid. Je komt vrijwel niemand tegen. Het is zo groot zo uitgestrekt en gevrijwaard, op de weg na, van vrijwel ieder vorm van beschaving. Uiteraard wil ik een zwart-wit Corbijn- achtigge foto in mijn Joshua Tree U2 shirt. En we wandelen dwars door de dessert in de verzengende hitte een mooie trail naar een oase midden ergens tussen een aantal kliffen waar je kan komen na een lange wandeling waarbij we geen sterveling hebben gezien. We rusten wat uit op een grote kei met uitzicht op het watertje als we achter ons horen “Nou Joop dat stelt ook niet veel voor, er staat geen water in”. AAARGGHHHHH zit ik hier 22.000 km van huis midden in de woestijn kom je nog Nederlanders tegen.

De rit naar het zuiden van het park is kaal woest en ruig. Zeker 50 km rij ik door een maanlandschap met hoge bergen dat er keer op keer totaal anders uitziet. Ook qua vegetatie. De ramen voelen heet aan. Buiten is het nog weer warmer geworden, een graad of 46 a 47.

We moesten of slapen in het park, alleen op een parking in the Middle of knowhere of door na de eerste RV camp (camping voor grote witte bussen met eigen wc) aan de Colorado rivier op de grens met Arizona. In een race tegen de klok voordat het donker wordt, en dat is vroeg hier nl 20 uur, sjezen we naar Blythe. Het is inmiddels lekker afgekoeld nu om 23 uur. Het is nog maar 39 graden buiten. Gelukkig is daar de airco. 

Twee reacties | Permalink

Vandaag was de tweede rustdag in de fantastische stad San Diego. Deze stad heeft het echt helemaal. Enorm mooie grote stad, 1,2 miljoen inwoners, met een mooie grote natuurlijke haven. Met veel palmbomen, wat Caribische aandoend. Mega goed geoutilleerd en verzorgt uitgaansleven, en qua uit eten en terrassen en een mooie balans in etniciteiten. Prima stranden om te surfen, bergen om te wandelen en mega goed shoppen in het centrum en een geweldige skyline. Deze stad heeft echt vanaf de eerste minuut de klik met ons alle 4. Het roept wel een beetje Miami Vice gevoel bij mij op. Vandaag even het centrum in want Pim zijn iphone was kapot en laten maken, downtown. Daarna door over de mega brug naar het schiereiland aan de overkant. Aan de ene kant sloppen wijken zoals ik ze heb gezien in Zuid Afrika en aan de andere kant mega villa’s en een super fijne relaxte sfeer. Welcome in America!

Door naar de grens want we hebben geen zin om Mexico in te trekken maar we willen die best bewaakte grens van de wereld op de grens tussen Israel en de Westbank na, nu wel eens zien. In een prachtige natuur, tussen ranges met echte cowboys rijden er in eens alleen nog maar Border patrol wagens op de weg. En dan niet 1 of 2 nee iedere 30 seconde. Vliegen er overal helikopters laag en onheilspellend en staan we in eens voor een groot hoog hek met daarachter een stuk niemandsland en dan weer een hoog hek. Daarachter zie je meteen liggen een zeer dichtbevolkte stad, lekker rommelig, lekker vol, Tijuana. Bizar roept op tot bezinning zelfs bij de kids, de verpersoonlijking van de grens tussen arm en rijk.

We blussen het beeld af in de dierentuin van San Diego, de Zoo. Één van de mooiste van de wereld schijnt het te zijn en ik geloof het. Het is zo groot en natuurlijk opgezet. Met grote gedeeltes geheel in authentieke leef omgeving ingerichte segmenten. Er ligt een diepe vallei dwars door het park dat nog sterker het Bush effect versterkt. Het klapstuk vond ik de drie reuzen panda’s. Daar wordt je toch een beetje stil van als je die voor het eerst in het echt ziet. We eindigen in het donker in het park. Wat wel een erg bijzondere ervaring is. In het stikke donker in een mega Artis lopen.

We eten laat, hebben nog een verstopte riolering waar onze slang in hangt van de camper waardoor de ellende onder de wagen doorspoelt. Gelukkig rijden we morgen de dessert in.

Geen reacties | Permalink

De eerste rustdag deze reis, vakantie vieren in San Diego. We rijden naar het strand aan de Pacific. En Pim mag eindelijk op zijn surf les. De held krijgt een uur prive-les omdat ie dat moet van zijn moeder, maar staat al bij de eerste golf op de plank en surft er op weg. De rest van het uur verfijnd hij zijn techniek met de nauwelijks oudere surf-dude van de surfschool. Mik en ik vermaken ons met de mega sterke hoge golven van soms wel 2 of 3 meter hoog. De zee is fris maar niet te koud. Het is een feest. Zeker als je je camper zowat op het strand parkeert, dus je lekker afdoucht en eerst een Coronaatje opentrekt uit de koelkast voor je verder trekt. Zo een camper = vakantie.

Na het douchen trekken we downtown de stad San Diego in. Wat een fijne rustige schone stad is dit. We shoppen wat, we drinken wat en eten wat op 5th Avenue op één van de vele terrasjes. Het is gezellig druk op straat en het leeft het bruist. Veel mooie mensen, mooi aangekleed ook. Hier zou ik wel kunnen leven en wonen…

Geen reacties | Permalink

Vandaag staat de wekker vroeg. LA is namelijk zo leuk dat we tijd te kort komen. Dus moeten/willen/mogen we vandaag nog naar Universal Studios maar moeten we ook verkassen naar San Diego. Dus vroeg op, wagen vol geladen en op pad. Geweldige drive in Rabobank tegen gekomen. Helaas deed camera effe niks. EN we komen aan bij de studios die zich bevinden op een mega terrein als een soort Schiphol. Je mag kiezen gewone, Prefered of Vip parking, met navenante prijzen en afstanden om te lopen naar het park. Maar met de camping hebben we meteen een upgrade naar Vip. Dus we lopen wel 50 meter naar de ingang.

Universal Pictures is een openbaring. We hebben zo een gave dag. Eerst met treintje door de studio terreinen wat echter al vol zit met spectaculaire special effects. Zo maak je een aardbeving mee in een metrostation, een overstroming en als klapstuk worden we getrakteerd op een 360 graden 3d film rondom de trein van de nieuwe King Kong. Jezus wat gaaf was dat. Eug in het park naar Waterworld één van de oudste attracties waarbij je tot op je onderbroek nat wordt, wat heerlijk is bij 36 raden Celsius, maar wat een spektakel. Er komen vliegtuigen uit de lucht vallen overal explosies en water en wat een actie. Je wordt echt mee gezogen in de oorspronkelijke film. Daarna nog Shrek in 4d, dus naast een brilletje met effecten die je voelt, ruikt, hoort en ziet. Zelfde geld voor een bezoekje aal de baas van deze staat Gouverneur Schwarzenegger in Terminator en als klapstuk zijn we in een wild water baan gegaan in Jurassicpark. Wat er uit zag als een onschuldig boot tochtje door een handvol dinosaurussen maar in eens veranderde in een mega vrije val en wederom een volledig nat pak. Stijf van de adrenaline en pret stormde we om 16 uur het park uit op weg naar de volgende stop.

Maar ja dan begint ook hier file tijd. En LA is echt een drama qua files hebben we ervaren. Dus met veel vertraging komen we op onze nwe pek aan in San Diego vlak bij de Mexicaanse grens. En hoe vreemd ook hoe dichter we bij de evenaar komen hoe kouder het wordt. Heerlijk graadje of 23 en eindelijk weer een keer slapen zonder airco of blowers.

Geen reacties | Permalink

Iedereen was moe. Er werd uitgeslapen waar paps wat moeite mee had. Voel stress omdat ik zoveel wil kan hier. LA is gaaf en wil nog zoveel mee krijgen.  Op naar Hollywood.

Aangekomen op Hollywood Boulevard parkeren gewoon midden in stad. Blijft kicken met zon rijdend huis.  Zeker omdat je alles bij je hebt.  Zoals gisteren parkeerde we op het strand op Venice Beach en drinken we daar gewoon ons Coronaatje koud uit de koelkast. En de kinderen douchen even af  na het zwemmen op het strand. We wandelen de beroemde straat Hollywood Boulevard uit. De vloer is een lijn met sterren die ze de Hall of Fame noemen.  Op zich wel gaaf en indrukwekkend maar niet als het er 2000 zijn. Het zijn er zoveel dat ze inmiddels door heel de stad liggen. 

We besluiten een tour te doen met zon open dubbeldekker bus. We hebben een hilarische nichterige Jiddische stand-up comedian die ons door de 2 uur durende rit praat. Meesterlijke grappen worden afgewisseld met dansen en mee zingen op Dancing Queen van Abba. Heerlijk ! We zien alle studios in Hollywood en plekken waar artiesten het loodje legde in Beverly Hills (The Notorious B.I.G. of Biggie, River Phoenix, Brittany Murphy). Waar Charlie Chaplin heeft gewoond en waar Marilyn Monroe voor het eerst sex had met een Kennedy. Het ziekenhuis waar Michael Jackson dood is verklaard en de club waar de Red Hot Chilli Peppers zijn begonnen.

Het blijft wel iets bijzonders als je soort hoort wie en wat hier hebben gewoond en geleefd; Marilyn Monroe, Charlie Chaplin, John Wayn, Johnny Depp, Michael Jackson, etc... Er zijn zoveel films opgenomen hier in de straten. Iedere hoek heeft Julia Roberts wel iets gedaan in Pretty Woman.

Ook zien we de huizen van de jetset in Beverly Hills, Rodeodrive wat de allerduurste winkelstraat ter wereld is, en Sunset Boulevard. We eindigen met het Hollywood sign in de bergen.  Gave rit waarbij we allemaal helaas weer verbrand zijn.

Met de metro naar downtown LA. We lopen kris kras het oude centrum door dat wel redelijk stil is op zondag. Toch is er wel het nodige open maar er loopt weinig volk rond. Het lijkt wel wat op NY maar voelt toch heel anders. Ik weet niet maar van die kleine gedrongen Mexicaantjes overal roepen bij mij toch wel een ander gevoel op dan het multiraciale publiek in NY. Ik voel me minder op mijn gemak. Er zijn veel zwervers en het ziet er allemaal wat armoediger uit. Al met al is LA mij echt heel erg positief mee gevallen.  Ik denk dat ik het meer vindt spetteren en bruisen dan San Francisco. Het is een stad met meer extremen in ieder geval  zeker qua Arm en Rijk.

We halen allemaal heerlijke delicatessen bij een supermarkt en smikkelen deze op in ons rijdend huis.

Geen reacties | Permalink

Inmiddels weten we dat het gisteravond op onze plek net geen 40 graden was om 20 uur s’avonds dus dat we het warm was is een euformisme. We hebben geslapen voor het eerst met de airco aan wat geen onverdeeld succes was. Iedere keer als ie aansloeg was het ijskoud dat er over je heen geblazen werd en dus snel dekbed over je heen. Vervolgens sloeg ie af en werd het langzaam zo heet dat je dat dekbed kwijt moest. Na het ontbijt naar het Getty Center.

Het Getty Center is een Amerikaans top privaat kunstmuseum in Los Angeles en Malibu. Het museum is gratis te bezoeken. De verzamelingen van dit museum gaan terug op de privécollecties van de oliemagnaat Jean Paul Getty die het museum in 1953 oprichtte als het J. Paul Getty Museum. Sinds 1997 bevindt een groot deel van de collecties zich in het Getty Center in Los Angeles in een museumgebouw naar ontwerp van Richard Meier, in Nederland bekend door het stadhuis van Den Haag. De verzameling bevat vele oude Hollandse meesters waar van velen ik alleen de straatnaam kende. Alle naamgevers van straten uit de Amsterdamse Pijp hangen hier. Maar ook van Gogh, Vermeer en Rembrands. Een meer dan indrukwekkende collectie in een zeker zo indrukwekkend pand op een berg waar vandaan je over LA heen kijkt. Ook de tuin is spectaculair en erg indrukwekkend.

Hier vandaan trekken we door naar Santa Monica  wat staat voor de gezelligste stranden van Los Angeles. Aan het strand ligt een pier waar non-stop activiteiten zijn en het is zien en gezien worden. Het is erg druk en we trekken door naar Venice Beach  een stuk verderop aan de kust.  De kinderen zijn het strand op gegaan en wij zijn de boulevard op getrokken. Wat een een ervaring.

Je komt in een wereld waar ik nog ooit geweest ben. Zo ruig. Zo Rock & Roll. Ik snap nu wel dat hiervandaan zoveel artiesten hun sprong maken. Overal scheld hard uit luidsprekers of de Red Hot Chilli Peppers, of The Offspring of hardcore rappers.

Het is een kluwen van kleurrijke mensen die uit een lopen van ruige latino gangleden onder de tattoos en kogelgaten in hun lijf met een Chicca aan hun zijde, negers van ruim 2 meter en goed voor 200 kg, hippies zoals je ze alleen zag in de jaren 60, stoer veel te brede blanke mannen met een paardenstaart, opgepompte dames met veel te kleine bikini’s tot aan echte rastafari die knetter stoned rond wandelen. Overal winkeltjes en stalletjes waar ze spullen verkopen. Overal staan mensen muziek te maken en tussendoor lopen mensen met surfplanken, skaten mensen, crossen op BMXen, rijden Segways, etc.

Wat een wereld. Wat een feest. Wat een vreemde snuiters. Overal kan je naar de dokter om op dokters recept je weed te laten voorschrijven. Tattoos zetten en piercings prikken kan om de 10 meter. En tussen door kan je lekker eten en drinken. Ook staan er tussen door basketbal velden waar fanatiek gespeeld word, een openlucht sportschool, tennisbanen en dat midden tussen de kluwen mensen die je in Amsterdam ziet op Koninginnedag.  We lopen de pier op en af en zijn volslagen in de war en verrast . We halen de kinderen op en lopen het nog een keer. Wat een belevenis. Hier wil ik absoluut terug komen. Dit rockt !!!!

We zijn op. Het was ook erg heet vandaag. Weer een dikke 35 graden. We rijden terug met ons huis en doen onderweg een Mexicaans restaurant aan. We vallen als een blok in slaap. 

Geen reacties | Permalink

Eerst maar even vers brood halen bij de camping winkel. De mevrouw kijkt me verwonderd aan. Vers brood???? Waarom? Ik zeg voor ontbijt. Ze zegt wij eten nooit vers brood bedoel je niet de voorverpakte fabriek kleffe brood? Ik zeg weet u dan een bakkertje in deze stad? Ze zegt oh ja vroeger hadden we inderdaad een bakkertje in Pismo Beach, maar nee dat is al zeker 10 jaar geleden.

Hop over Highway 1 naar LA. We pakken de freeway en dat schiet eindelijk lekker op. We maken kilometers en je ziet het landschap snel veranderen. Steeds meer huizne en bedrijven en het land wordt steeds vlakker.

We hebben een tussenstop in Santa Barbara een luxe plaats voor de jetset en surf dudes. Wat een gave stad. Voor het eerst pakt ons echt een plek in. Mooie lage huisjes in Mexicaanse steil. Leuke gevarieerde winkels weinig bekende en veel originele kleine zaakjes. Veel surf kleding en skate shops. En het is voor het eerst echt warm. Denk een dikke 30 graden. Een stadje om te onthouden waar ik echt blij van kan worden. Ik koop een echte orginele Stetson cowboy hoed en loop een Apple store in met wat bluf. Ik heb de ipad besteld voor in San Diego want het duurt een week de besteltijd maar met wat bluf loop ik toch de Apple store uit met een ipad. Helemaal blij.

Verder door naar LA. We komen aan op onze camping in een buitenwijk van LA. Dat is andere koek. Het is drukkend heet. Echt te heet en heel erg vochtig. En eigenlijk kunnen we de wagen niet uit. In de auto houd de airco het aangenaam. Ook is de wijk echt stads. Maar snel op stok.

Geen reacties | Permalink

Prima geslapen. Wordt wakker van een aantal blauwe kraaiachtigge grote gekuifde vogels die zitten te schreeuwen achter de camper. We ontbijten aan de ruime picknick tafel naast de caravan en luisteren naar de rivier en het gekrijs van de vogels. De kaart komt op tafel en we bespreken de komende dag. De kinderen spelen nog wat in het riviertje dat over de camping stroomt.

We rijden door de bossen eerst nog even terug naar Big Sur. Het volledig in flowerpower steil gebleven dorpje is echt zo gaaf en orgineel. En klopt ook volledig qua gevoel. Het trekt ook dito publiek. Allemaal qua type de vader van Grace van de sitcom Will & Grace. Ook de bikers rijden volop deze weg. Zwaar bebaarde mannen met stoere uitgebouwde Harley Davidsons wisselen de moderne vel blauwe 4 liter Mustang cabriolet af. Ook zie je nog af en toe beschilderde volkswagen bussen met zon ronde voorkant. Maar ook rijd er een camper bus langs van een meter of 17 met als aanhanger een onbemande aan gekoppelde Chrysler Grand Voyager. Want ja je moet toch wel wat vervoer hebben met zon ding.

De weg langs de oceaan is adembenemend. Het varieert per 5 minuten en de 150 mile die we rijden vandaag is geen 5 minuten gelijk. Soms vlak maar meestal zeer bergachtig. Ook het weer niet het ene moment is het heet en het volgende moment stormt het zo hard dat je een jack aan moet.

We komen een school Zeeolifanten tegen die ligt te zonnebaden op het strand. Het zijn er wel 100 en per stuk goed voor een meter of 5 a 6 en ruim 4000 kg. Terwijl ik ze sta te fotograferen schiet er bijna een enge grote slang over mijn voeten en cirkelen de gieren boven mijn hoofd. Ik voel me nu Lucky Luke in het Wilde Westen. Als je dan ook nog weet dat hier elk dorp een Wells Fargo bank heeft, is het (strip)plaatje compleet. Überhaupt zie je enorm veel gieren al de hele weg zodra we de stad uit waren.

De weg is net een achtbaan. Hij helt enorm mee met de bocht. Hierdoor hheb ik het gevoel dat ik met die bus/vrachtauto een soort bobslee baan aan het rijden ben. Wel erg spectaculair.

We rijden aan op San Simeon en het beroemde Hearst Castle. Het is een soort nep modern kasteel van nog geen 100 jaar oud. Hearst Castle ligt op een berg en is gebouwd door William Randolph Hearst, een krantenmagnaat. Maar we kunnen het niet opbrengen de natuur is al meer dan genoeg voor ons. Dus we duiken het gehucht beneden in en doen ons tegoed aan een super lekker vers belegd broodje in weer een snoeperig huisje. Het tafereel waar we op uit kijken is een kerkje dat zo lijkt te komen uit “Little House on the Prairie”.

Het wordt vlakker en bewoonder. En we naderen zo het eind van het mooiste stuk Highway 1. We komen aan in Pisto Beach. Een dorp dat je qua uiterlijk kent uit de films. Palmbomen, strand, houten huizen. De Camping bestaat alleen uit Campers. Maar die van ons is met zijn ruim 8 meter echt te lullig. Ik waan me af en toe net op het terrein van van Gend en Loos. Overal witte vrachtcampauto’s met grote Amerikaanse vlaggen ernaast en mensen die met zijn allen zitten te Barbecueën. We sluiten onze camper aan op water, electra, internet en riolering en we wijzen de kabel televisie af. Wat een wonderlijke wereld.

Geen reacties | Permalink

Vroeg op om met de vriendelijk werkeloze Ghanese Professor in de economie die onze taxi bestuurd naar de andere kant van de San Francisco baai gebracht te worden. Een uur later, 10 graden warmer, in San Leandro staat onze camper klaar.

Cool wat is ie nieuw. Van werkelijke alle gemakken voorzien. Airco, magnetron, dvd, tv en iPod aansluiting op de radio. En hij is veel groter dan ik dacht. Klapstuk is afstand bediening op het bed om de hardheid te regelen. De gril glimt zoals het een echte truck uit de VS betaamt. Even boodschappen doen in de Safeway. Gewoon gaaf het verschil tussen een kassabon bij Appie of hier. Keurig gecategoriseerd en uitermate informatief.

De bewegwijzering is dramatisch in de VS. Er staat nooit hoe ver je nog moet of wat een volgende afslag is. Daar schrik ik van had ik niet verwacht. Net als de kwaliteit van de wegen. Die is vaak abominabel.

We rijden door Silicon Valley, San José Naar Santa Cruz aan de Pacific Ocean. Immense golven maar toch blijft ook hier het water rond de 16 graden door een koude golfstroom. Zwemmen en even dippen in de zee. Zand zit overal in en op de kinderen. De huizen liggen hier aan zee zoals je ziet in Hollywood films. Plaatjes met prachtige tuinen. De meeste huizen zijn trouwens van hout. Geweldig na het zwemmen douchen de kinderen even in de camper voor we weer rijden. Geweldig die camper. Het is nog veel leuker dan ik dacht! Coronaaatjes en spa rood ligt koud in de vriezer.

Door langs de wereld beroemde Highway 1 naar Monterey. Wel leuk maar zo toeristisch. Nee door naar de 17 Mile Drive. Een weg langs de oceaan van 27 km over een privaat domein. Dit was geweldig. Wat mooi !! Schitterende kusten met daar langs zeehonden en leeuwen, eekhoorns die uit je hand eten, pelikanen, etc. Wat een mooie plaatjes. Jammer dat er kris kras zo veel golfbanen doorheen zijn aangelegd. Hoewil ik er we een keer zou willen spelen. Want ik denk niet dat ik ooit zulke mooie banen gezien heb. We stoppen vaak en lopen het strand op. De golven zijn echt enorm. Je snapt wel dat hier surfen zo een ding is. …. Alleen Pim mist zijn vriendinnetje enorm.

Daarna door via Carmel met schitterend mooie houten pipi langkous huisjes en hele zoete mooie tuinen door de Highway 1 op die een schitterende tweebaansweg is die slingert langs de oceaan. De landschappen zijn schitterend en ontdaan van vrijwel alle menselijke ingrepen. Geen huizen, geen landbouw alleen maar bergen en soms bossen. We komen aan op onze eerste stop. Big Sur ligt midden in het bos. Onze camping ligt schitterend aan een riviertje tussen de bomen. Zon mooie camping zelden nog gezien.

Om te kunnen eten moeten we een stukje de rivier afdalen over een bospad. We eten heerlijk alleen de terug weg is het inmiddels stik donker. Wat een sterren. Met zaklampen moeten we beekjes over klauteren en onder omgevallen bomen door klimmen. Nu mag het licht uit.

Geen reacties | Permalink

Het is echt veel kleinschaliger. Het is wat minder negroïde en Jiddisch en meer Mexicaans. Er wonen ongeveer net zoveel mensen in SF als in Amsterdam. En na 3 dagen heb ik de stad voor mijn gevoel wel wat in de vingers. Het is erg overzichtelijk. Maar dat vind ik dan ook eerder een nadeel dan een voordeel. Het is minder verassend. Ook qua weer. Het is veel minder gejaagd en lijkt meer woonbaar dan werkbaar te zijn. Zeker opvallend is hoe de recessie hier in hakt. Enorm veel kleine en grote winkels zijn dichtgespijkerd. Zowel in buitenwijken als in de hoofdstraten. In alle winkels is sale en dat schijnt al te zijn vanaf januari. Ook zie je veel meer zwervers cq homeless. Resumé fijne stad maar voor mij nu niet de mega kentering om van mijn NY verslaving af te komen. Bijlange na niet zelfs..... Het is meer wat Hilversum is voor een Amsterdammer ... leuk maar net niet

Geen reacties | Permalink

Toch wel vroeg wakker. Food-fight bij ontbijt. Te weinig tafels teveel mensen en Precies om 9.30 uur halen ze alles snel weg. Extreem klant onvriendelijk en on-Amerikaans.

We lopen Lombardstreet op naar boven. Jezus wat steil wat een klim. Bovenop magnifique uitzicht 3 straten uit kijk je 10 km ver of verder. We kijken en lopen de beroemde kronkelstraatjes waarbij ik me afvraag wat daar nou zo bijzonder aan is. Het is wel grappig maar als Europeaan zie je in Frankrijk meer en mooier gekronkel.

Met het gave trammetje naar beneden naar de haven. Hmm Alcatraz zit komende week vol. Dus maar boottocht geboekt. Eerst nog even lunchen in de spectaculaire brood deli Boudin.

Boottocht was erg gaaf. Onder de Goldegate bridge door terwijl de dolfijnen naast de boot springen zo de grote oceaan op. Terug via de hompsteen Alcattraz met mooie zichten op de stad. Het is voor het eerst vandaag zeevlam (mist) vrij. En het is heerlijk in de stad. Aan de waterkant blijft het met de wind "freezing".

Eigenlijk willen we de brug over fietsen naar de overkant het mediterane Sausolita. Maar ik heb overal zoveel pijn dat ik op geef en lekker in mijn eentje de stad in trek. Annemiek vertrekt met kids voor de 15 km naar de overkant over de gigantisch hoge brug.

Eindelijk heb ik tijd om mijn eigen SF momentje te pakken en te kijken of het me nu wel pakt. Ik doe wat terrassen, kijk veel, schrijf wat en drink wat. Zeker zo met het zonnetje is het wel heel erg fijn. Ik doe wat broodnodig shoppen.

Na een mooie fiets- en boottocht van 15 km over de Golden Gate brug sluit de familie weer aan. We trekken China town door. We eten DimSum, drinken Sake en maken wat ruzie over de rekening. Het eten is overigens verrukkelijk. We krijgen wel 20 soorten Dim Sum geserveerd.

We lopen terug richting het noorden en eindelijk krijg ik wat klik. In het gebied ten noorden van Chinatown leeft het. Zijn terrasjes, wordt muziek gespeeld en lopen er overal te hittepetiterigge Jessica Simpsonnetjes in de rondte. Het leeft, het broeit...

Geen reacties | Permalink

We zitten met ons hotel echt super hartje San Francisco. Hoek Lombardstreet en van Ness Avenue. Dus onze uitvals mogelijkheden zijn goed. We starten met lopen vandaag. Eerst maar eens naar Chestnutstreet een mooi straatje net buiten de city in de wijk Cow Hollow. Meeer een woon dan een werkbuurt. Op straat alleen maar dames tussen de 25 en 40 jaar met of zonder kids en vaak in maandag-ochtend-spotschool-kleding. Buurt is echt heel fijn, zelfs wat provinciaals. Moet oppassen dat ik geen Hilversum gevoel krijg. Maar dit is prettig. Lage huizen meestal 2 lagen. Mooie en gevarieerd qua bouwsteil en winkels. Kan hier wel blij worden.

We klimmen door een nwe heuvel op naar Unionstreet. Heel veel leuke kleine winkeltjes, lekkere restaurantjes en coffeebars. We lunchen hier in een zeer fijne zaak waar de service en de gerechten zijn zoals je ze bij de lunch alleen ziet in de US. Met zorg en aandacht en veel kwaliteit.

Met de trolleybus trekken we naar Japantown. Dit stuk ontgaat mij volledig. Is eigenlijk niet meer dan een groot winkelcentrum met specifieke Japanse spullen. De stad zou volgens velen mij meteen inpakken maar dat is hier nog niet gebeurd. Ik snap het volgens mij nog niet.

Met de trolley door naar de beroemdste huisjes van San Francisco. Ze zien er net uit alsof ze een bouwpakket zijn, de 7 perfecte victoriaanse huizen op een rij bij Alamo Square; de Painted Ladies. Victoriaanse huizen zijn een typische San Francisco stijl van bouwen. Na de grote aardbeving van 1906 waren er niet zoveel huizen meer over, en door de tijd werden er nog meer afgebroken. De Painted Ladies zijn een stukje perfectie van de traditionele San Francisco architectuur. Niets voor niets wordt dit rijtje huizen vaak de “Postcard Row” genoemd. Met name wat erg gaaf is hier is het fantastisch uitzicht over San Francisco, en de Painted Ladies op de voorgrond.

Het rondje maken we compleet via de mooie oude trammetjes die ons via Union Square langs de haven terug brengt naar de FIshermans Warf. Het valt nu op hoe de recessie er in hakt in deze stad. Er staan zoveel panden leeg. Veel winkels van mijn lijstje te bezoeken zijn dicht getimmerd. En je ziet redelijk wat armoede en homeless people op straat. Eindelijk zien we dan op pier 39 de wereld beroemde school zeeleeuwen die midden tussen het kermis en commercieel geweld van de haven liggen te zonnen op hun docks. Dit is wel erg bijzonder. Weer klopt mister jetlag hard op onze deur. Dus met wat boodschappen terug naar de hotelkamer en bijtijds naar bed.

Geen reacties | Permalink

Zenuwen, spanning, het WK. Nederland in de finale. Bij het ontbijt ontdekken we meer Nederlanders. Niet te missen iedereen houd zich keurig aan de oranje kleding code. De Duitsers aan het ontbijt zijn opvallend chagrijnig. We lopen uitgedost met vlaggen en hoeden in klederdracht naar Civic Centre een grootplein midden in de stad waar de Nederlanders en de Spanjaarden gezamenlijk naar de wedstrijd gaan kijken. Onderweg toeteren steeds mensen en roepen ons na “HOLLAND HOLLAND”. Je ziet op deze zondagochtend overal steeds meer oranje en zelfs San Francisco kleurt niet rood maar Oranje. Best wel kicken.

Op het plein staan 2 grote schermen. Het is bewolkt zoals eigenlijk tot nu toe steeds. Het plein loopt helemaal vol. Niet alleen met Nederlanders in Oranje nee ook veel locals die aansluiten in de goede kleur. Na de reguliere speeltijd en 90 minuten zingen en schreeuwen breekt de zon door. En hoe. Et is meteen heet en de extra 30 minuten hakken erin. Wat een deceptie het eind. De Spanjaarden exploderen de Hollanders druipen af.

Snel naar de Abercombie & Fitch om nwe niet Oranje shirts te scoren en ons om te kunnen kleden. Dat dachten meer Hollanders en ze weten bij A&F niet wat hun overkomt als er een oranje golf de zaak inrolt.

We trekken wat winkels in maar voelen de 22 uur reistijd in de voeten en lijf trekken. Via Union Square met de cablecar naar de Fishermans Warf. Wat gaaf zijn die heuvels, trams en wijken. SF is gebouwd op 32 heuvels en men heeft daar een recht straat patroon over heen gelegd. Dus alles golft en is steil. Het is zo koud en we zijn zo moe dat we aan het eind de taxi nemen naar het hotel. Even douchen en bijkomen. De rest is niet eens gekleurd maar ik ben bijna 2e graads verbrand in mijn gezicht bizar. We hebben misschien 1 uur zon gehad. Het doet enorm pijn. Later op de avond eten we nog wat op de Fishermans Warf in een rete toeristische maar ozo leuk restaurant voor de kids dat een soort onderwater grot is met overal aquariums.

Geen reacties | Permalink

Redelijke tijd op want hoeven pas om 8 uur op Schiphol te zijn. Barry brengt ons even. Op Schiphol is het chaos. Naast het begin vd vakantie vliegen er 24 vliegtuigen naar Jo’Burg met oranje bezoekers voor het WK. Mooi bont tafereel op Schiphol. Met United naar Chicago. 9 uur vliegen. Phoe we zijn nu al lang onderweg. 4 uur wachten op Chicago en dan weer 5 uur naar San Francisco. Het tweede deel van de reis zitten we in een nwe 767. Echter het is heet in Chicago maar ook in het vliegtuig. De Airco is stuk. Uiteindelijk als we op stijgen blijkt ook de entertainment stuk e maken de vleugels rare geluiden. Ondanks dat de piloot ook op deze binnenlandse vlucht Nederland complimenteert voor zijn voetbal maakt het niet minder zenuwachtig. Halverwege komt de goedspraakse piloot met de mededeling dat we maar de riemen aan moeten doen dat er noodweer aan komt. Even later zegt ie trekt u ze aub extra strak aan en laat het cabine personeel snel gaan zitten. Daar wordt zelfs ik nerveus van. Uiteindelijk valt het wel mee. Met de taxi naar Hotel en daar komen we NL tijd aan om 6 uur in de ochtend. Dus na bijna 23 uur reizen gaat het licht uit bij de Boasjes.

Geen reacties | Permalink

Wie zijn de gebruikers van Twitter en wat doen ze

Er wordt veel geroepen over het fenomeen Twitter. Sommige mensen zijn enorm fan terwijl anderen het maar een hype vinden die over een paar jaar voorbij is. Nu zijn er 14 feiten over Twitter op een rij gezet. Interessante zaken waarmee iedereen zelf een eigen conclusie kan trekken over de mogelijke toekomst van Twitter. Wie wist bijvoorbeeld dat 70% van de gebruikers “dood” zijn (lege accounts) of “lui” (niet getweet de afgelopen week)?

De feiten op een rij:

• 70% van de gebruikers heeft nog nooit getweet of de afgelopen week geen tweet geplaatst. 
• 70% van de gebruikers heeft minder dan 10 keer getweet
• 60% heeft minder dan 5 volgers 
• 60% van de gebruikers stopt binnen een maand 
• verreweg de meeste tweets worden tijdens werkdagen geplaats 
• mensen tweeten vooral tijdens werktijd, maar niet per se tijdens de lunch 
• 25% van de tweets worden geplaatst via de website, de rest via apps en devices 
• 63% van de gebruikers tweeten alleen nog via hun desktop 
• dagelijks worden er 600 miljoen zoekopdrachten gegeven (de meeste geautomatiseerd) 
• mensen gebruiken twitter vooral om naar artikelen te linken 
• 39% van de tweets zijn niet in het Engels 
• kinderen tot 17 gebruiken twitter nauwelijks 
• 30% van de gebruikers verdient meer dan 100.000 dollar 
• op vrijdag vinden, relatief gezien, de meeste retweets plaats 

Bron: SAI

.

Geen reacties | Permalink