... Liefde

De jongen wist even niet meer waar hij het zoeken moest. Al dagen keek hij op tegen het naderende eindpunt van deze woeste emotionele achtbaanrit. De stoere lange jonge man had al dagen last van weke knieën en ontdekte zachte emotionele kanten die hij nog niet eerder was tegen gekomen. Maar ook boosheid en frustratie als zijn plan, waar hij zelf al geen lijn in kon ontdekken, en dat eigenlijk met het kwartier werd bijgesteld, door de war werd geschopt door niet te plannen onberekenbare externe factoren als ouders. Al dagen was hij bezig al zijn moed te verzamelen, zijn stoutmoedigste bui op te wekken en haar te gaan kussen. Maar steeds waren er tegenslagen waardoor hij de moed niet kon opbrengen deze stap te maken. Al 4 dagen draaide ze rond elkaar en sprak het hele dorp hun ongeuite liefde uit. Maar tot een zoen, kus of knuffel was het nog niet gekomen. De laatste avond was alles of niets! Dan moest het gaan gebeuren. Er was geen excuus meer, geen barrières, de sterren stonden goed, de wind blies mee. Maar daar stonden de ouders en kwamen met de mededeling dat "de" avond, "zijn" avond er niet meer zou zijn. Dat ze direct na het diner de terugreis zouden gaan reizen. De jongeman zijn wereld stortte in. Daar ging zijn plan. De boosheid en frustratie welde op uit zijn tenen. Hij voelde een boosheid opkomen waarbij je je een zwarte Suzuki zou toe wensen. Zo boos was ie. Hij moest direct over gaan tot actie. Geen moment te verliezen. Hij kocht een mooi symbolisch teken van liefde “de vlinder”, in tweevoud en deelde dat met zijn lief op de rechterwang. De vonken spatten in het rond, vuurwerk ontstak, liefde was tot uitingen gekomen.

Eén reactie | Permalink