... Lenny Kravitz

Wat een concert! Wat een fokking goed concert. Wat een “Gilles de la Tourette” opwekkend goed concert !

Samen met een voor mij heel bijzondere groep mensen en nog 17.000 anderen. De samenstelling was zo bijzonder omdat, behalve mijn kids er wel een erg groot deel van wat mij lief was deze avond ook bij Kravitz was. Heerlijk !! Zeker als het zo een bijzondere avond is.

De jaarlijkse concert reeks worden bijna midden in de stad gehouden. In het Westerpark. Midden in MIJN stad!  De keuze voor de artiesten is jaarlijks ongelofelijk sterk. En trekt alleen maar leuk hip trendy Amsterdams publiek zoals wij (smile). De ambiance op het Westergas fabriek terrein is heerlijk. En het is een zwoele zomeravond. Het kan niet beter.

De opkomst van Kenny was meesterlijk. Hij is zo cool. Barry, Michel en ik keken elkaar aan wat was dit NIET gespeeld cool. Maar hij was echt de MAN! Pilotenjack, t-shirtje, te grote zonnebril mar dan de manier van lopen! Kippenvel.

I belong to you
And you
You belong to me too

You make my life complete
You make me feel so sweet

Hij heeft een enorme grote band bij zich. Maar de muzikale virtuoos liet geen moment onbenut om te laten zien dat hij toch echt heel veel zelf inspeelt op de cd’s. Af en toe pakt ie een gitaar om te soleren, piano, basgitaar of percussie.

Met zijn begeleidingsband - waarin Craig Ross excelleerde, wat een gitarist - nam hij alle tijd voor muzikale solo's, wat het optreden de sfeer gaf van een gepassioneerde jamsessie. Een sessie waarbij Kravitz het tempo van de avond ondergeschikt maakte aan zijn voorkeur om op zijn eigen muziek minutenlang te jammen. Je ziet dat die man echt plezier heeft en zelf ook een top avond. Het geluid is super ! Zeker voor een openluchtconcert.

Menig keer stond ik met de tranen in mijn ogen zo pakte het concert mij. En ik was niet de enige. Mijn vrienden en familie hebben geen seconde stil gestaan. Vrijwel iedereen ging uit zijn dak.

If you want it you got it
You just got to believe
Believe in yourself
cause its all just a game
We just want to be loved

Hij flirt met het publiek, en hoe, ik kan me voorstellen dat er wel een paar duizend Amsterdamse vrouwen met wilde fantasieën zijn in geslapen deze zaterdag, wat een showman.

Nummers als Always on the run en Where are we running komen voorbij, maar maakte richting de finale plaats voor stevige versies van hits als American woman en Are you gonna go my way. De teksten zijn puur en je gelooft het dat hij ze meent. In een lange rij speelde hij hit na hit van zijn in 20 jaar verschenen 8 albums. In vaak mooie lange bijzondere versies.

Er volgt uiteraard een eerbetoon aan Michael Jackson,  in het groovy funky (She Keeps Me) Dancing Till Dawn - met een flard Billie Jean – als hoogtepunt. Hij vertelt ook hoe het allemaal begon 20 jaar geleden in Paradiso, ook hier in Amsterdam… slikken, kippenvel. Waarna uiteraard Let Love Rule volgt.

Ik zie toch enorm veel concerten maar zelden pakt een concert je zo vanaf de eerste toon tot de laatste noot. Laat ienou toch over een week vlak bij Biot spelen in Monaco. Hmmm ....

Geen reacties | Permalink