... AC/DC Rocks !!!!

Als 13 jarige werd ik door een hardrock fanaat op de middelbare school geïntroduceerd in de beukende ritmes van AC/DC. Sindsdien jeukt het dat ze graag een keer wil zien maar is het er nog niet echt van gekomen.  Tot vanavond. Ik ben dan ook me recht wel een beetje opgewonden op wat gaat komen. In praktijk draai je de muziek te weinig. Omdat je altijd wel met iemand ruzie krijgt zodra je het aan zet. Uitzondering zijn de enkele keren naar de sportschool met een mp3 speler op mijn hoofd, tempo houden is dan geen probleem.

In een bomvolle Arena gaf AC/DC vorige week een optreden dat verloopt zoals ik gehoopt en verwacht had. Het is alles show, vuurwerk, en gillende gitaar riffs. Twee uur lang worden we getrakteerd door monotone heerlijke recht toe recht aan rock van Angus Young en zijn mannen. Uiteraard staat ie in zijn korte broek en schoolklas tenue. Eigenlijk kom ik met name voor Thunder, het mooiste intro van een rocknummer ooit !

Het publiek is een verzameling die zich kan opmaken voor de titel ‘minst urbane massa ooit in de Arena gesignaleerd’. Zwarte T-shirts, bierbuiken, spijkerdracht, rode hoorntjes, matjes, het zijn boeren (voor wie die titel een geuzennaam is) die vanavond de dienst uitmaken. Maar te midden van dit slempende volk zijn ook opmerkelijk veel excentriekelingen, hanenkammen, look-a-likes in school uniform etc.  Ik citeer Oor “ik zie in glimmend leer gehulde bikers uit Vilnius, een gitzwarte Surinamer met ontblote tors, zonnebril, korte broek en spieren als staalkabels, en twee extravagante jonge vrouwen die zichzelf hebben gebodypaint in ‘AC/DC-jeans’ en op een gecamoufleerd onderbroekje na de hele avond vrijwel ‘niets’ dragen.” Veel mensen ook uit Duitsland en Belgie.

De zanger Brian Johnson is een oude man met een hernia die geluid maakt dat klinkt zoals mijn hond Bob klinkt als ik op zijn staart trap. Gekrijs.

De echte show draait maar om één man Angus Young. De stoere vingervlugge showman die het publiek de hele avond bespeeld. Hij geeft zich voor meer dan 100%. Voor het eerst zie ik hem zijn riffs spelen en rennend over het podium solerend in een tempo waar Mick Jagger nog wat van kan leren.

Angus maakt mij blij. Met zijn witte spillepoten, waarvoor de term melkflessen bedacht is, onder zijn schooluniformshorts, met zijn bokkige loopjes en zijn peper en zout kleurige haar, dat in zweterige slierten aan zijn voorhoofd plakt.

De grote finale wordt ingezet met Whole Lotta Rosie en laat vervolgens Angus midden in het stadion al solerend ter hemel stijgen op een soort van zich verheffende boksring die er vat nog stond van de Toppers. Alle cliches worde uit de kat gehaald qua show. Kanonnen storten papier snippers over ons uit en Angus ligt op de grond te soleren terwijl vuurwerk de Arena door galmt. Maar door kom ik voor ! Dus ik geniet !

Geen reacties | Permalink