... Hart(stikke geschrokken)

“Pim stop met msnen! Je hebt een repetitie week en moet leren en het is al 21.15 uur” Ik laat ondertussen de visite uit. Paps Dago en Annette zijn een hapje wezen eten. Ik ben moe, extreem moe de laatste dagen. Maar werk ook te hard dus het zal wel daar aan liggen. Nachten van 4 of 5 uur zijn geen uitzondering dus het is logisch dat ik moe ben. Het is inmiddels 21.45 uur en ik besluit om meteen maar naar bed te gaan. Ik sluip de kamer binnen van Pim die nog steeds aan Msnen is. Ik wordt heel erg boos en dreig de stekker uit zijn pc te trekken. Pim flipt maar beloofd meteen af te sluiten. Ik ga mijn tanden poetsen en poedelen voor het bed ritueel. En als ik klaar ben stap ik weer Pim zijn kamer binnen en is hij “nog steeds” zijn msn aan het afsluiten. Nu flip ik en schiet uit mijn slof. Echter met een 16 jarige puber krijg je verweer als een gelijke dus we hebben een mega clash. In combinatie met mijn vermoeidheid lijd dat tot een ruzie zo heftig heb ik niet vaak gehad.

Als ik wegloop voel ik dat ik extreem kortademig ben en dat mijn hart heel vreemd doet. Ik ga op bed liggen en probeer rustig te worden. Ik tel mijn hartslagen en kom ergens tussen de 200 en de 210 uit. Dit is niet ok. Ik blijf liggen en wacht af. Na een halfuurtje zakt ie van de 180 naar de 160 slagen mar voel ik dat het een zootje is.  De slagen zijn een warboel. Annemiek wil naar de 1^e hulp. Maar ik ben zo moe. Dus ik besluit toch te gaan slapen.

De volgende ochtend is er niks veranderd. Maar ik voel niks anders dan dat hart wat vreemd doet. Voor de rest voel ik mij ok. Ik besluit te gaan werken en het nog even aan te zien. Op weg naar Leiden bedenk ik mij en besluit ik toch maar even voor een hartfilmpje langs de VU te rijden.

Op de eerste hulp slof ik wat nonchalant naar binnen en zeg dat mijn hart wat wonderlijk doet. Ik wordt direct mee genomen en mijn hartslag wordt gecheckt en de man reageert wat stressvol als mijn hartslag in rust 168 slagen is. Direct komt er iemand met een rolstoel en ik moet door naar de hartbewaking op de 5^e etage. Ik reageer nog wat lacherig want ik wil gewoon lopen. Maar in eens voel ik inderdaad dat mijn oren fluiten en ik ook licht in mijn hoofd ben.

Boven wordt ik direct in een ziekenhuisbed geplaatst en ga aan een monitor voor hart bewaking. Tot twee keer aan toe moeten ze de maximale alarm waarde ophogen omdat mijn hartslag zo hoog is. Het is bizar wat ik zie op de monitor. Het is echt een zooitje. De snelheid fluctueert tussen de 100 en de 185 slagen per minuut en weer terug binnen een halve minuut. Er wordt bloed geprikt en er wordt voor de zekerheid vast een infuus aangelegd. Ik wordt nu toch wat nerveus. Een coassistent onderzoekt mij en vertelt dat ze waarschijnlijk mijn hart gaan stilzetten en opnieuw opstarten. Nu wordt ik echt wel wat bang. Rond een uur of één komen gelukkig Annemiek en Hilde. Dus dat voelt toch wel wat minder eenzaam. Er worden foto’s gemaakt van het hart en het is wachten op de cardioloog. Ik moet nuchter blijven voor de zekerheid en dat begint wel wat op te breken. Ik heb dorst en wil eten. Ik schijn iets te hebben dat heet boezemfibrillaties en niet echt levend bedreigend is maar wel direct verholpen moet worden. 

Om 15 uur hoor ik dat ik naar de operatiekamer ga. Ze gaan met van die paddels als in een film van die stroomklappen geven. Beter bekend als Cardioversie. Ik wordt nu echt bang. Ik krijg zon groene cape aan en wordt met bed en al naar de OK gerold. Ik ga onder volledige narcose en ik piep nog even angstig dat ik echt niks wil merken… Als ik dat nog een keer wil bevestigen om zeker te weten dat ze dat snappen, ben ik er al weer. Alleen is het 30 minuten later. J

Terug op de 5^e etage is mijn hartslag weer keurig 80 slagen per minuut. Ik voel mij bekaf en volslagen geradbraakt. Maar ik mag weer eten gelukkig. Om een uur of 19 uur vertrekken ik vanaf de VU met twee gigantische brandplekken waar de klap is geweest en alleen nog heel erg kortademig. Was mij een dagje wel.

Geen reacties | Permalink