... Vakantie USA dag 18 - 27 juli - Grand Canyon (part 2)

Al veel te vroeg brand ik wakker in mijn kampertje. Bijtijds op want we willen nog een keer de Grand Canyon doen bij zonlicht. We proberen te komen waar we gisteren waren maar alles is afgezet door park-rangers. De mooiste plekken zijn niet toegankelijk want Vice-President Joe Biden is op bezoek. Lekker dan. Wat zijn de uitzichten spectaculair. Wat is dit groots en indrukwekkend. We rijden van uitzicht punt nar uitzichtpunt en telkens is het zicht weer anders.

We zetten de rit in naar Monument Valley. Na een goed uur rijden door de bussen komen we aan in de Woestijn hier duikt ook een schitterend stuk op van de Kleine Colorado rivier, die een schitterende scheur heeft uitgesleten in de hoogvlakte. Hier rijden we ook het Navajo reservaat in. Meteen beginnen de eerste kraampjes met sieraden en andere spullen waar de Indianen proberen wat mee te verdienen. Na weer een uur rijden komen we aan in een authentieke mooie handelspost Camaron. Schitterende mooie architectuur en geweldig commercieel uitgevent door lokale indianen. Je kan hier eten, drinken shoppen, slapen en tanken. En daarna rijd je weer een kaarsrechte weg op richting de horizon. Dit is echt hardcore woestijn.

Bijzonder is dat het een totaal andere sfeer uitademt. Indianen wonen niet meer in Wigwams maar veelal in stacaravans of schamele huisjes. Echter niet in dorpjes maar verspreid zo wijds mogelijk door het land. Bij de huizen staan allerlei meuk, schuurtjes, auto’s aanhangers etc. Maar die mensen wonen midden in de woestijn soms 100 miles (160 km) van het eerste winkeltje vandaan. Bizar hoe je zo kan leven.

We rijden nu uren lang over een weg dwars door de woestijn. Toch is elk half uur het totaal verschillend. Alleen om de 75 km een handelspost waar je alleen nog maar indianen treft. Deze route die wij nu rijden ligt te ver voor de meeste toeristen af van de geijkte route. Maar toch zijn we op weg naar een van de beroemdste plaatjes van de VS. Gebruikt in ontelbare commercials en films. Bv Once Upon a Time in the West.

Er is een afslag voor het bekijken van dinosaurus sporen en dat we willen we wel eens zien. Midden in de woestijn staat een forse indiaan me op te wachten; zet hier je auto maar neer. De indiaan bied aan ons rond te wandelen over het terrein. Ik denk nog wat leuk ik geef hem straks een geeltje. We lopen met hem en zien bijzondere voeten van kleine en hele grote Jurassicpark hoofdrol spelers. Voor mij is het de kans honderduit te vragen over hoe het leven is in een indianen reservaat. Het reservaat waar wij nu zijn is denk ik bijna net zo groot als Nederland en bevat een paar hele mooie unieke parken. De indianen hebben hun eigen wetten en regels en zijn eigenlijk een staat met een status aparte in een staat. Ze hebben zelf een afwijkende tijd in het reservaat; Mountain time. Dus we leven nu weer een uur later.

Na een kwartiertje door de verzengende hitte lopen neemt de “real” kluukkluuk me even apart en zegt dat ie even wil afrekenen. Het kost 10 dollar per persoon en 10 dollar omdat ik op zijn land heb geparkeerd. Hahhah stomme Hollanders. Ach ik zie het als een stukje herstel betaling voor de door Columbus aan gerichte schade. Geen zin om te zeiken.

We rijden het laatste stuk en ja hoor daar zijn onze zwarte wolken weer. Noodweer barst los met veel omweer erbij. We rijden de mooie vallei en een nieuwe staat Utah binnen in de stromende regen. Echter zodra we de camping op rijden schijnt de zon weer en nu is het een zalige avond en eten we heerlijk buiten in de ondergaande zon. Daarna nog even zwemmen in het binnen zwembad dat ze in de woestijn standaard hebben omdat een buiten zwembad normaal te heet is om in te gaan.

Geen reacties | Permalink